Eng

Je weet dat het een keer gaat gebeuren maar als het dan gaat gebeuren, is het eng. Ik heb het over de eerste keer dat je kind ziek is of in ieder geval dat je denkt dat je kind ziek is.
Dat hadden wij vandaag. Niets aan het handje totdat meneer vanmiddag wat huilerig werd. Geen reden voor zorg, we legden hem gewoon even in de kinderwagen te slapen. Maar zodra hij weer wakker werd, begon hij gelijk te huilen. En wel op zo'n manier dat ik gelijk het gevoel had dat het niet goed zat. Dat zal wel moederinstinct zijn (hoewel vader ook gelijk zeer bezorgd keek). Hij krijste de longen uit zijn lijf en was ontroostbaar. Alles waar we hem normaal mee kunnen troosten (luiers verschonen, beetpakken, borst geven), het hielp allemaal niets. Na een half uur heb ik de huisartsenpost gebeld. Misschien wel idioot snel maar het voelde gewoon niet goed. Ik heb de hele situatie uitgelegd en zijn gekrijs kon twee oorzaken hebben; oorpijn (een goede mogelijkheid aangezien hij ook wat verkouden is) of last van zijn nieuwe voeding. Hij kreeg gisteren namelijk voor het eerst flesvoeding in plaats van borstvoeding. Gelukkig geen koorts., Dat scheelde weer. Toen stelde de assistente een vraag waar ik een enorme hekel aan heb; "Wat wilt u dat wij doen?". (Doktoren hebben daar wel vaker een handje van, valt mij op. Tegenwoordig word je regelmatig gevraagd wat jezelf denkt of wat je zelf wilt. Dûh, ik kom niet voor niets bij een arts. Als ik zelf wist hoe of wat, hoef ik niet naar een arts.) Tja, het zou toch wel fijn zijn als er even een arts naar hem kan kijken, ook al is er dan geen sprake van alarmsignalen. Uiteindelijk spraken we af dat ik alvast een paracetamol aan hem zou geven en dan zou zij overleggen met de arts en terugbellen. Dat deed ze gelukkig snel. Conclusie; aan de paracetamol en kijk het nog maar even aan. Als hij koorts krijgt of zieker wordt onmiddellijk bellen en contact met het CB over de flesvoeding en hoe dit aan te pakken. En of het nou aan de paracetamol ligt of aan iets anders weet ik niet maar na dat telefoontje werd meneer stil en begon hij langzaam aan weer te lachen. En nu ligt hij in de box of er niets aan de hand is. We houden het in de gaten, dat wel.
Manlief en ik hebben geconcludeerd dat Casper ons voor het eerst flink heeft laten schrikken. Pfffff.....

Au!

Bijna wilde ik de vlag al uithangen.
Bijna wilde ik de vlag uithangen om te vieren dat mijn lijf de borstvoedingsperiode ongeschonden door is gekomen.
Helaas blijft de vlag binnen.
Gisterochtend zat  ik bij de huisarts met een pijnlijke plek in mijn borst, een nog pijnlijker tepel, een grote rode vlek op mijn borst en verhoging (38 graden).
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik 1) al eerder zo'n pijnlijke plek in de borst had en 2) dat mijn tepel eigenlijk al 2 weken pijn doet. Maar beide klachten heb ik niet serieus genomen. Vooral omdat de pijnlijke plek vaak na een dag alweer verdwenen was en deze nooit met verhoging gepaard ging. En die zere tepel? Tja, ik vermoedde dat het er een beetje bij hoorde en dat die tepel zo op het eind van de borstvoedingsperiode wel een beetje op zijn/haar (?) einde was en graag rust wilde...... (ik hoor de borstvoedingsbrigade al roepen op de achtergrond; "Borstvoeding die goed gegeven wordt, doet nooit pijn!!!". Jajaja, 't zal allemaal wel). Ik vond het in ieder geval niet nodig om er mee naar de dokter te gaan, mede omdat ik, nu ik komende week weer ga werken, de borstvoeding toch langzaam wil gaan afbouwen.
Maar goed, toen was daar gisteren de combinatie van een pijnlijke rode vlek, een zere tepel en de verhoging en toen zat ik toch zo maar tegenover de huisarts. Ik vreesde het ergste; een borstontsteking. En altijd als ik het woord borstontsteking hoor, moet ik denken aan vriendin T. Geveld door twee borstontstekingen achter elkaar, sprak zij een aantal jaren geleden de legendarische woorden; 'Doe mij maar een bevalling'. Met andere woorden; zo'n ontsteking is zo pijnlijk, daar kan geen bevalling tegen op. Voldoende reden om zo'n ontsteking te vrezen.
Maar nee, ik heb geen borstontsteking. Hoewel de verschijnselen behoorlijk in de buurt komen, is het een andere kwaal; een schimmelinfectie aan de tepel. Ik had nog nooit gehoord dat je een schimmelinfectie aan de tepel kunt hebben maar het bestaat dus. Oplossing; een tubetje crème om de infectie tegen te gaan. Twee keer daags aanbrengen en over een tijdje moet het over zijn. Zo simpel.
Nu, 24 uur later, heb ik nog steeds een pijnlijke rode borst en een pijnlijke tepel. Geen verhoging meer. Maar helemaal vertrouwen doe ik het nog niet. Uiteraard heb ik zelf voor huisarts gespeeld en al even gegoogeld hoe dat zit met die infecties. De huisarts had gelijk (-: Plotseling zere tepels komen vaak door een schimmelinfectie. En hoewel ik mijn huisarts echt wel vertrouw, vertrouw ik die pijnlijke, rode vlek niet. Want wat heeft die dan met schimmelinfectie te maken?
Wordt vervolgd.........

Koning Casper

We hebben het kerststalletje maar laten staan toen we gisteren de kerstboom opruimden. Het is vandaag Driekoningen en met een kind dat de naam heeft van één van die koningen moet je daar natuurlijk wel wat extra aandacht aan besteden.
Uiteraard ben ik me ook maar even wat verder gaan verdiepen in die drie heren uit het oosten. Met een studieachtergrond in de religiewetenschappen wist ik er al wel het een en ander van af maar ik ben ook nog wat nieuwe dingen tegen gekomen. Best boeiend allemaal maar het ging mij toch vooral om koning Caspar. Waar kwam hij vandaan, welke kleur heeft ie en welk geschenk bracht jij mee voor het kindeke Jezus? Per slot van rekening moet ik hem over een paar jaar toch kunnen aanwijzen in de kerststal!
En dit is 'm dan. Hoogstpersoonlijk uit onze eigen kerststal weggeplukt;

Caspar kwam uit Saba (het huidige Ethiopië) was ten tijde van zijn bezoek aan Jezus rond de 20 jaar en had een baard. Zijn huidskleur was zwart. Hij nam wierook mee voor het kindeke Jezus
(de religiewetenschapper in mij vraag zich wel af of deze beschrijving is afgeleid van hoe de drie koningen werden afgebeeld of eruit zagen in de stalletjes of dat de afbeeldingen zijn afgeleid van 'echte' beschrijvingen van de drie koningen. Maar hier zal ik mijn zoon voorlopig nog maar niet mee kwellen)Overigens gaan we over een paar jaar een bezoekje brengen aan de Dom van Keulen. Daar worden de overblijfselen van de drie koningen bewaard. Zeggen ze....

Voor het eerst....

Vanochtend 07.15 uur;
Na een onrustige nacht waarin Manlief en ik beiden slecht geslapen hebben en ook Casper vaker van zich liet horen dan we gewend zijn (kwam het door de wind en regen of was het de spanning voor de dag die komen gaat?), gaat de wekker. Ik moet van ver komen en permiteer me een druk op de snoozeknop.
8 minuten later wankel ik naar de badkamer en probeer ik niet te denken aan het feit dat die wekker over twee weken nog een uur eerder afgaat. Onder de douche kom ik een beetje tot mezelf en als ik eenmaal aangekleed ben, ben ik helemaal wakker. Ik ga naar Casper's kamertje. Hij is weer in slaap gevallen maar het kost me weinig moeite om hem wakker te krijgen. Tijdens het wassen en aankleden, vertel ik hem dat het vandaag een bijzondere dag is. Hij lacht breeduit en is het vast met me eens; het wordt een bijzondere dag...
Tijdens het ontbijt en de voeding die ik hem nog geef, voel ik wat gekriebel in mijn maag. Ik pak Casper's spullen bij elkaar.

Het gekriebel wordt erger en tegen de tijd dat Manlief Casper in de maxicosi zet en ik bedenk of ik alles wel in de tas heb gedaan, is het gekriebel in mijn maag tot een klein knoopje uitgegroeid. We vertrekken en iets voor negen zijn we op de plaats van bestemming. Samen met de ouders van Z. (voor haar ook de eerste keer vandaag) gaan we naar binnen. We halen Casper uit de maxicosi, trekken zijn jas uit en leggen al zijn spulletjes nog wat onwennig op de goede plek. S. neemt Casper gelijk op de arm en terwijl ze met hem rondloopt, verwelkomt ze ook de andere kinderen, deelt ze hier en daar wat speelgoed uit en een aait een paar kinderen over hun bol. Casper vindt het wel best. Hij heeft twee vingers in de mond en laat zich gewillig ronddragen. Na nog wat laatste instructies en een dikke kus voor Casper vertrekken we. Ik voel ver achter mijn oogleden wat prikken maar daar blijft het bij. Hij is in goede handen, het is goed zo.
In de auto schieten er allerlei vragen door mijn hoofd; Zullen ze wel..... Weten ze wel....... Denken ze wel aan........ Gelukkig verdwijzen ze snel. Ik heb vertrouwen in mijn zoon en de lieve meiden die voor hem zorgen.

Vanmiddag 13.00 uur
Wederom met een klein knoopje in mijn maagstreek rijden we onze zoon tegemoet. Opnieuw lopen we samen met de ouders van Z. naar binnen. In een oogwenk scant mijn oog de ruimte en zie ik mijn zoon in de box liggen, tevreden kijkend naar een draaiende mobiel. Gelijk komt S. naar ons toe. "Wat een lief en tevreden mannetje is het toch. Hij laat zich wel horen maar je hebt er geen kind aan. Hij is gelijk met de andere kindjes gaan slapen en gaf geen kick. Zijn fruithapje ging goed en ook de fles ging prima". Het knoopje in mijn maag verdwijnt gelijk. Casper lacht breed naar ons. We pakken alles weer in en gaan met Casper de deur uit. Tot morgen!

Als we even later in de auto zitten en ik het verslagje van de ochtend lees, voel ik weer wat prikken achter mijn oogleden. S. heeft geschreven: Wat een vrolijk, leuk en schattig mannetje ben jij! Ik (S.) ben nu al gek op je :-)
Ik ben zo trots op onze zoon!

De komende jaren zullen in het teken staan van heel veel 'eerste keren' voor Casper en voor ons. Maar de eerste keer naar het kinderdagverblijf is toch wel heel speciaal.....

Rare weken

Het waren en zijn rare feestdagen voor ons.
Twee dagen voor kerst is Casper's opa (mijn schoonvader) overleden. Hij was al een tijdje ziek en we wisten dat zijn einde naderde maar dat het zo snel zou gaan, heeft iedereen verrast. Het is een verdrietige periode maar we zijn ook opgelucht dat hij geen zwaar en lang ziekbed heeft gehad.
We hadden ons Casper's eerste kerst iets anders voorgesteld....... Gelukkig is hij nog klein en onwetend en krijgt hij nog niets mee van alles wat er wel en niet gebeurt. Het is vooral dat wíj het hem anders hadden gegund en dat wij het liever anders hadden gezien. Ondanks alles zijn we eerste kerstdag nog wel bij mijn familie in het oosten den lands geweest en hebben daar nog wat kerst gevierd. Gelukkig was dat tussen alle geregel nog wel mogelijk. Even afleiding! Vooral Manlief was veel op pad om samen met zijn broer van alles te regelen.
En Casper; zijn leventje kabbelt gewoon verder, of hij nou thuis of bij oma in bed ligt en of hij thuis in de box ligt of bij oma op het speelkleed. Gelukkig dat hij zo makkelijk is!
Op de ochtend van zijn opa's overlijden waren we nog met hem bij het CB. Alles gaat prima alleen is hij wat aan de 'slanke' kant. Hoewel hij een paar fikse bovenbenen heeft en niet echt mager is, zit hij wel 'onder de lijn' als het gaat om zijn gewicht. Iets wat mij geen zorgen baart maar waar het CB wel erg op gespitst is. Gelukkig is hij verder prima in orde en ontwikkelt hij zich goed. Geen reden tot zorg dus, ook niet bij het CB. Hij kreeg ook zijn (voorlopig laatste) inentingen. Ik had de indruk dat dit de eerste keer was dat hij zich daar echt bewust van was. Hij verstijfde helemaal toen de prikken er in gingen en was ongelooflijk verdrietig daarna. Hij heeft hartverscheurend gehuild. Zo hadden we hem nog nooit gehoord! Gelukkig was het snel over en heeft hij daarna nergens meer last van gehad. Inmiddels heeft hij ook zijn eerste fruit en groente achter de kiezen. Daar mochten we mee gaan experimenteren. Dat lieten we ons geen tweede keer zeggen.... Inmiddels heeft hij banaan, wortel en peer gehad en dat ging er allebei goed in. De eerste happen zijn wat onwerkelijk, je ziet dat hij moet wennen aan de smaak. De techniek van het happen en slikken is ook nog even wennen maar krijgt hij snel onder de knie.
Verder gaat zijn ontwikkeling ook in razend tempo verder. Hij ligt graag op zijn buik en probeert dan uit alle macht om te draaien. En dat is hem warempel ook een keer gelukt. Toen wij even niet naar hem keken, lag hij ineens op zijn rug. We hebben de eerste keer dus niet bewust gezien. Helaas..... Verder probeert hij soms ook vanuit rugligging op zijn buik te rollen. Verder dan zijn zij komt hij nog niet maar dat zal niet lang meer duren. Verder grijpt hij alles wat los en vast zit beet en stopt hij nog steeds alles in zijn mond. De babygym wordt inmiddels ook gebruikt voor het trainen van zijn benen. Het zal dan ook niet meer lang duren voordat Casper zijn tenen in zijn mond gaat stoppen. Ook wordt hij minder verlegen, lacht snel naar iedereen. Hij lacht ook naar zichzelf in de spiegel. Ik vraag me af of hij dan daadwerkelijk naar zichzelf kijkt of lacht omdat hij mij ziet. Ik zou het niet weten.....

Tijdens die rare weken is er ook twee keer een  'vreemde' oppas geweest. Eén keer een nichtje van mij toen we naar het ziekenhuis moesten en op de dag van de uitvaart een ander nichtje (allebei goede ervaring met eigen/andere baby's). Beide keren ging het prima. Een prettig idee. Zeker omdat er een ander groot moment aan komt; komende week gaat Casper voor het eerst naar het kinderdagverblijf! Daarover later meer......
Zelf ga ik me langzaam maar eens geestelijk voorbereiden op het feit dat ik over een dikke twee weken weer aan het werk ga. Ik heb er enorm veel zin in om weer naar mijn collega's en studenten te gaan maar het zal ook wennen zijn. Ook daarover later veel meer....

Eerst goed 2012 inkomen. Manlief en ik hebben al tegen elkaar gezegd dat we om 00.30 uur in bed willen liggen. We zijn allebei erg moe van alle emoties en drukte van de afgelopen weken.

Voor iedereen een gelukkig en vooral gezond Nieuwjaar!

Blij! 7

Afgelopen week werd ik blij van;

* Casper die weer doorslaapt, gelukkig!

* Hele gesprekken tussen Manlief en zoon en tussen zoon en mijzelf. Wat kan onze jongen heerlijk
brabbelen!

* Een cadeautje van de bibliotheek; een gratis abonnement en een leeskoffertje cadeau. Ik hoop dat Casper later net zoveel plezier aan lezen gaat beleven als zijn ouders!

Weet iemand hoe ik deze foto recht goed krijg? Heb alles geprobeerd maar het lukt niet!

* Samen op het speelkleed en Casper die heel hard zijn best doet om van buik op rug te draaien (het lukt nog niet)

* Casper's gezonde heupen

* Een blog over hele mooie sieraden die ik weer ontdekte via een andere blogster

* Lekker zwijmelen voor de TV met op DVD mijn all-time-favorite serie Everwood

* Heerlijke dutjes die ik deed op de bank. Ik gunde me er eindelijk de tijd en de rust voor...

* In plaats van boterhammen, mijn favoriete pannenkoek als lunch (met spek en jam)

* En.....het is (bijna) kerst!!

Het is weer zover, het is weer advent,
vier wordt een vuur, dag kaarsje vier!
En hoe je ook heet en wie je ook bent,
blijf waar je bent want Jezus komt hier!

Wat een geluk en zing het maar luid:
"Lichtje, ga nimmer meer uit!"



Op naar de volgende week!

Meer”Blij!” vind je bij: Effie - Martine - Maartje - Iris - Debora - Mireille - Belinda – Tabitha - Marit - Froukje - Leontien– Esther – Anne – Arnika – Marielle – Judith – Maartje- Maureen – Marie-Lu - Aukje -  Jolanda - Esther - Marlous – Saskia - Sacha - Carla - Tess - Sjaantje -  Isabelle - Marjan - Mickey - Mieke  en bij bedenksters Anki & Iris .

Ziekenhuis

Afgelopen week was Casper voor het eerst van zijn leven voor onderzoek in het ziekenhuis. Gelukkig niet voor iets heel ernstigs. Omdat hij tot en met week 36 van mijn zwangerschap in een stuit heeft gelegen, bestaat de kans dat er iets fout gaan met de ontwikkeling van zijn heupen/heupkoppen en dit kan uitmonden in heupdysplasie. Daarom krijgen kinderen die zo lang in een stuit hebben gelegen van het CB automatisch een echo van van de heupen als ze drie a vier maanden oud zijn. Dus daarom gingen Casper en ik maandagmiddag naar het ziekenhuis. Het was niet Casper's beste moment van de dag; hij was moe maar helaas valt daar niet altijd rekening mee te houden, hoewel ik dat natuurlijk wel altijd probeer. Ik zat dus met een redelijk chagerijnig kind in de auto. Gelukkig biedt een nieuwe omgeving dan wel altijd veel nieuws te kijken dus zodra we het ziekenhuis inkwamen, was Casper stil. Het had nog wel wat voeten in de aarde voordat we binnen waren, trouwens. De parkeerplaats ligt namelijk lager dan de ingang van het ziekenhuis en er zijn alleen maar trappen naar boven. Er was wel een zelfbedieningslift voor rolstoelers maar daar had ik geen zin in. Ik ben dus met kinderwagen en al naar boven gegaan over de helling van de lift. Die was behoorlijk steil dus het scheelde niet veel of Casper was inclusief kinderwagen weer naar beneden gerold. Maar we waren boven. Helaas was de stilte van Casper eenmaal binnen van korte duur. Mamma moest eerst een patientenpas laten maken en dat duurde Casper veel te lang. Als meneer in de maxicosi zit, moet er gereden worden. O wee als je gaat stilstaan! Gevolg; er staat een hard huilende Casper op de foto van de patientenpas. Want jawel, ook babies moeten op de foto en krijgen een eigen pasje. Lang leven de bureaucratie! Eenmaal in de wachtkamer was meneer weer stil en kon ik hem gelukkig ook stil houden, ondanks de vreselijke hitte in het ziekenhuis. Helemaal interessant werd het toen hij werd geroepen voor de echo. Nadat ik hem had uitgekleed, liet hij zich zeer gewillig in een mal leggen die speciaal voor dit soort echo's is gemaakt. Het betreffende kind wordt daar op zijn/haar zij ingelegd zodat de echoscopist zijn/haar handen vrij heeft op het echoapparaat te bedienen. De moeder hoeft dan alleen het bovenliggende been stil te houden. Eitje....... in ieder geval bij het eerste been. Dat liet Casper gewillig vastleggen. Hij wist zich zelfs nog zo te draaien dat hij óok kon kijken wat er op het beeldscherm te zien was (alles wat beeldschermen heeft, is zeer interessant). Helaas had hij het bij het tweede been wel gezien. Meneer begon te huilen en is niet meer opgehouden tot hij weer in de auto zat en deze ook daadwerkelijk ging rijden (want ook in de auto geldt; als Casper in de maxicosi zit, moet er gereden worden!) Ik ben maar wel met de rolstoellift naar bedenen gegaan. Erg onhandig trouwens. Het is een klein plateau en de knop om de lift te bedienen is op zithoogte. Handig voor rolstoelers maar niet voor mensen met kinderwagens. Ik moest me in rare bochten wringen om de lift te bedienen en het was ook nog zo'n geval waarvan je de knop moet blijven vasthouden. Pffff......

Vandaag kon ik bellen voor de uitslag van het onderzoek; geen bijzonderheden te zien. Casper heeft twee gezonde heupen!