Humeurig

We zijn niet anders gewend dan dat Casper ons zonnetje in huis is.
Dat is de laatste dagen wel anders. Afgelopen weekend vond ik hem erg warm aanvoelen en was hij uit zijn hum. Toen ik hem temperatuurde, bleek hij 39,6 te hebben. Hoewel hij jengelig was, deed hij niet ziek aan.
Inmiddels zijn we een paar dagen verder en is meneer nog steeds niet de oude. Zijn temperatuur is weer normaal maar hij kan het nog steeds flink op een brullen zetten en eten gaat ook nog niet echt lekker. Het enige waar ik aan kan denken is dat hij (eindelijk!) tandjes krijgt. Het mag wel een keer na 9,5 maand. Het moeite hebben met eten, wijst er wel op en ik mag ook absoluut niet zijn mond aanraken. Verder kwijlt hij ook veel. Maar als ik de kans krijg om in zijn mond te kijken of te voelen, is er niets te voelen of te zien. Zucht...... ik wou dat ie kon praten!

Virus

Toen ik Casper gisteren bij het cb uitkleedde, zag ik dat zijn buik en borst onder de rode pukkeltjes zaten. Volgens de cb-arts een onschuldig virus. Maar toen hij gistermiddag ontroostbaar werd, zijn temperatuur omhoog schoot en hij het niet leuk vond om aangeraakt te worden, kreeg ik toch de rillingen en kon ik gelukkig nog even bij de huisarts terecht. Na grondig onderzoek door de co-assistent (toen zij een spateltje in zijn mond stak om zijn keel te onderzoeken, spuugde hij zichzelf en zijn moeder helemaal onder) en de huisarts, werd de uitspraak van de CB-arts bevestigd; een virus. Maar welke?? Geen idee.... De ha noemde het gekscherend 'de zevende ziekte'. "Er zijn zoveel vage virussen bij kleine kinderen, na de vijfde en de zesde zijn we maar gestopt met tellen". Tja....... Uitzieken dan maar en de boel in de gaten houden. Zorgen dat de koorts niet te lang duurt en dat Casper voldoende te drinken krijgt. In ieder geval zijn de waterpokken, de vijfde en de zesde ziekte en hersenvliesontsteking uitgesloten, dat is in ieder geval iets. Gelukkig was hij gisteravond weer zijn vrolijke zelf en was zijn temperatuur gezakt. Vanochtend toch weer 38 graden en nog steeds pukkeltjes maar verder gelukkig in een goed humeur. In overleg met het kdv hebben we hem wel een dagje thuisgehouden. Dat is wel balen wat ik had me zo verheugd om een dagje alleen.... Maakt mij dat een ontaarde moeder?

Kippenvel en koorts

Gisteren was op mijn werk de afsluiting van de themaweek Herdenken & Vieren. Een week lang staat het gehele lesprogramma van derdejaars studenten in het teken van de Tweede Wereldoorlog en hoe je daar in de basisschool aandacht aan kunt besteden. Studenten volgen workshops, gaan op excursie naar o.a. Kamp Amersfoort en luisteren naar gastsprekers. Ik mocht als begeleidend docent aanwezig zijn bij één van die gastsprekers, te weten bij mevrouw Petter-Egger. Zij was 10 jaar toen de oorlog uitbrak en omdat zij joods was/is, werd zij van het ene naar het andere onderduikadres gebracht tot ze uiteindelijk in Vorstenbosch (Brabant) terecht komt. Na de oorlog blijkt dat zij de enige uit haar gezin is die de oorlog heeft overleefd. Merouw Petter heeft altijd gezwegen over deze periode in haar leven tot 15 jaar geleden. Inmiddels heeft haar dochter, Debby Petter, haar verhaal opgeschreven en is het in boekvorm uitgebracht. Deze zelfde dochter is momenteel te zien in het theater met een monoloog, gebaseerd op het verhaal van haar moeder.
Ik heb met kippenvel naar haar verhaal geluisterd. Er zijn honderden verhalen over en van mensen die de oorlog hebben meegemaakt en overleefd, maar als je het verhaal dan in levende lijve hoort vertellen, is het duizendmaal indrukwekkender. Ik kreeg vooral kippenvel toen zij vertelde over haar vader en stiefmoeder die hun 10 maanden oude dochtertje (het halfzusje van mevrouw Petter) weggaven om op te groeien in een christelijk gezin zodat zij zou ontkomen aan de jodenvervolgingen. Het is natuurlijk een ultieme daad van liefde als je datgene dat je het meest lief hebt en het allerliefste bij je wilt houden, toch weg geeft. Je cijfert jezelf weg en denkt alleen nog maar aan de toekomst van je kind. Wat moet dat hartverscheurend zijn geweest. Ik kan en wil er niet aan denken dat ik dat zelf zou doen...... Zulke verhalen krijgen ineens zo'n andere lading als je zelf moeder bent.
En ik ben nog nooit meegemaakt dat een groep studenten zo lang zo stil heeft zitten luisteren. Je kon een speld horen vallen.

Thuis is het momenteel wat onrustig. Casper is voor het eerst in zijn jonge leven echt ziek. Hij heeft een fikse verkoudheid te pakken met hoge koorts daarbij. Gelukkig is hij er nog redelijk vrolijk bij. Afgelopen nacht was hij wel erg onrustig maar overdag lijkt hij, buiten een loop- en snotneus, weinig ongemak te hebben van zijn ziek zijn. Vanavond was hij echter wel heel zielig. Hij kreeg echt last van zijn neus. Zodra wij hem neerlegden, moest hij steeds hard huilen. Ik vermoed dat zijn neus dan dicht gaat zitten en dat is natuurlijk erg vervelend. Ik vermoed dat dit ook de reden was dat hij niet aan de borst wilde drinken. Ook in die houding zal zijn neus wel dicht gaan zitten. Dan maar een flesje...... Gelukkig ging dat wel goed. Halverwege viel hij eindelijk in slaap. Arme Casper.....

Eng

Je weet dat het een keer gaat gebeuren maar als het dan gaat gebeuren, is het eng. Ik heb het over de eerste keer dat je kind ziek is of in ieder geval dat je denkt dat je kind ziek is.
Dat hadden wij vandaag. Niets aan het handje totdat meneer vanmiddag wat huilerig werd. Geen reden voor zorg, we legden hem gewoon even in de kinderwagen te slapen. Maar zodra hij weer wakker werd, begon hij gelijk te huilen. En wel op zo'n manier dat ik gelijk het gevoel had dat het niet goed zat. Dat zal wel moederinstinct zijn (hoewel vader ook gelijk zeer bezorgd keek). Hij krijste de longen uit zijn lijf en was ontroostbaar. Alles waar we hem normaal mee kunnen troosten (luiers verschonen, beetpakken, borst geven), het hielp allemaal niets. Na een half uur heb ik de huisartsenpost gebeld. Misschien wel idioot snel maar het voelde gewoon niet goed. Ik heb de hele situatie uitgelegd en zijn gekrijs kon twee oorzaken hebben; oorpijn (een goede mogelijkheid aangezien hij ook wat verkouden is) of last van zijn nieuwe voeding. Hij kreeg gisteren namelijk voor het eerst flesvoeding in plaats van borstvoeding. Gelukkig geen koorts., Dat scheelde weer. Toen stelde de assistente een vraag waar ik een enorme hekel aan heb; "Wat wilt u dat wij doen?". (Doktoren hebben daar wel vaker een handje van, valt mij op. Tegenwoordig word je regelmatig gevraagd wat jezelf denkt of wat je zelf wilt. Dûh, ik kom niet voor niets bij een arts. Als ik zelf wist hoe of wat, hoef ik niet naar een arts.) Tja, het zou toch wel fijn zijn als er even een arts naar hem kan kijken, ook al is er dan geen sprake van alarmsignalen. Uiteindelijk spraken we af dat ik alvast een paracetamol aan hem zou geven en dan zou zij overleggen met de arts en terugbellen. Dat deed ze gelukkig snel. Conclusie; aan de paracetamol en kijk het nog maar even aan. Als hij koorts krijgt of zieker wordt onmiddellijk bellen en contact met het CB over de flesvoeding en hoe dit aan te pakken. En of het nou aan de paracetamol ligt of aan iets anders weet ik niet maar na dat telefoontje werd meneer stil en begon hij langzaam aan weer te lachen. En nu ligt hij in de box of er niets aan de hand is. We houden het in de gaten, dat wel.
Manlief en ik hebben geconcludeerd dat Casper ons voor het eerst flink heeft laten schrikken. Pfffff.....