Kermit

Door alle getijger door huis en tuin zijn de eerste slijtageplekken zichtbaar op één van Casper's broeken. Ik moest gelijk denken aan de appels en peren die mijn moeder vroeger op mijn broeken naaide om die slijtplekken te bedekken.
Appels en peren heb ik niet gevonden maar wel veel andere mooie figuren en plaatjes. En naaien hoeft gelukkig ook niet meer, strijken volstaat :-)
En Casper vindt het allemaal heel interessant!

Nog best lastig hoor, het fotograferen van een heel bewegelijk jongetje dat niets liever wil dan het vastgrijpen van het fototoestel.....

Grote jongen! 5

Er wordt de laatste dagen heel wat af gebruld in huize Casper. Klinkt heel zielig, is het soms ook een beetje maar eigenlijk is het een goed teken. Het heeft allemaal met de ontwikkeling van Casper te maken. Die gaat namelijk supersnel! Dat schrijf ik volgens mij in ieder blogje met de titel Grote jongen! maar de afgelopen weken is het weer eens enorm hard gegaan. Hoogtepunt was woensdag 4 juli. Toen ging Casper voor het eerst uit zichzelf zitten (ochtend) en heeft ie zich voor het eerst opgetrokken tot staan (avond). Ik werd er zelfs een beetje emotioneel van zoveel ontwikkeling op één dag. En zoals dat gaat met kleine kinderen; zo gauw ze iets onder de knie hebben, houden ze er ook niet meer mee op. Zo probeert Casper zich ineens aan alles op te trekken, met wisselend succes. Het lukt prima in het ledikantje en ook in de box. Helaas lukt het nog niet aan tafels en stoelen (en ook niet aan mamma's broekspijpen!). Het lukte vanochtend wel aan de radiator op zolder en daar zag ik hem zelfs een paar stapjes zetten!
Casper heeft echter één probleem. Als ie eenmaal staat, weet ie niet zo goed hoe ie weer moet gaat zitten. Of misschien weet hij het wel, maar durft hij niet zo goed. Hij is namelijk al een paar keer flink gevallen vanuit staande positie. Vandaar ook dat voortdurende gebrul van de afgelopen dagen en de constante blauwe plekken op zijn voorhoofd :-) Regelmatig moet ik hem dus uit staande positie bevrijden......
Uiteraard kan ie inmiddels meer dingen dan staan en zelf zitten. Zo wist hij zich gisteren zelf uit een doos te bevrijden waar ik hem had ingezet en heeft hij inmiddels het Utrechts record tijgeren verbroken.  Verder weet ie inmiddels ook wat ie met een bal moet doen (rollen) en tijgert hij achter een rijdend speelgoedautootje aan. Gisteren klapte hij ook ineens zeer enthousiast in zijn handen en we zijn druk aan het oefenen met hoera-en (over een dikke maand moet ie het kunnen, dan wordt ie 1 jaar!). Geven en nemen heeft ie ook onder de knie.
Cognitief gezien gaat het ook lekker. Als wij bepaalde dieren benoemen, weet hij ze aan te wijzen en oorzaak en gevolg kent hij ook al van bepaalde situaties. Het gaat dus prima. Alleen wel veel te snel (snik).

Grote jongen! 4

Casper's ontwikkeling is de laatste maanden enorm snel gegaan. Het zal wel 'groeizaam weer' zijn :)
Hij is inmiddels een stuk mobieler geworden. Rolde hij zich eerst naar de plek van bestemming, tegenwoordig tijgert hij er naar toe. Een week geleden ging dat nog zeer langzaam en hield bij het na een halve meter voor gezien. Inmiddels is geen afstand hem meer te ver en komt ie al tijgerend overal waar ie wezen moet. Maakt niet uit op welke ondergrond; tegels, hout, gras, buitentegels. Hij komt overal vooruit. Groot nadeel hiervan is dat ik geconfronteerd wordt met het feit dat onze plavuizen vloer van de woonkamer ALTIJD vies is. Of je nu hebt gestofzuigd en gedweild of niet; één tijgerrondje en het shirt van Casper is grijs (Casper zelf trouwens ook). De wasmachine draait inmiddels overuren.
Deze mobiliteit houdt ook in dat hij inmiddels een echte onderzoeker is geworden. Alles is mooi; boeken, planten, knopjes, het wijnrek, stoelen, de prullenbak, de tijdschriftenmand. Niets is meer veilig voor Casper's grijpgrage handjes. Het opvoeden is dus ook begonnen. Alleen heeft het nog geen enkele (zichtbare) zin. Als wij met een opgeheven vingertje en een waarschuwend woord zijn richting uitkomen, lacht hij ons vrolijk toe en gaat gewoon verder met wat hij niet mag doen.
Ook in het eten heeft zich een ontwikkeling voorgedaan. Of eigenlijk twee ontwikkelingen. Casper eet eindelijk brood! Hele lange tijd wilde hij daar niets hebben maar ineens eet hij het. Met een beetje geluk gaat er tussen de middag anderhalve boterham in. De tweede ontwikkeling wat betreft het eten, vind ik wat minder. Hij wil namelijk alles ZELF DOEN! Stukje brood in de mond steken? Wil ie zelf doen. Drinken uit fles uit tuitbeker? Wil ie zelf doen. Yoghurt eten? Wil ie zelf doen. En hij is daar heel eigenwijs in. Als wij hem iets geven, houdt ie stijf z'n mond dicht, net zo lang tot we er mee ophouden. Op dat moment pakt hij zijn kans en doet het zelf. Nu vind ik het prima dat hij zoveel initiatief toont en het zelf wil doen. Ik ben trots en prijs hem de hemel in. Alleen.....als ie altijd zelf wil eten, wordt het één grote kliederbende en duurt het eten eeuwen.
Lastig hoor. Ik heb wel eens gehoord dat je dit zelf eten niet moet verhinderen omdat kinderen dan slechte eters kunnen worden. Aan de andere kant heb ik ook geen zin om de hele dag aan tafel te zitten met die jongen. Hopelijk vinden we snel een goede balans!