Gedoopt!

Zoals ik al eerder kort aanstipte, is Casper afgelopen zondag gedoopt. Zowel Manlief als ik zijn beiden met het katholieke geloof opgevoed (de een wat meer dan de ander, dat wel) en we zijn ook in de kerk getrouwd. Een logisch (maar niet vanzelfsprekend!) gevolg is dat we Casper afgelopen zondag hebben laten dopen. Hoewel ik 'verknocht' ben aan bepaalde tradities en gebruiken in de katholieke kerk en ik het daarom 'logisch' (maar ook weer niet vanzelfsprekend) vind om dit ook aan mijn kind mee te geven, hoop ik dat onze jongen later vooral open en onbevooroordeeld naar alle godsdiensten zal kijken en geloven/levensbeschouwing in het algemeen. We zullen hem bijbrengen wat wij waardevol vinden en hoe wij ons geloof beleven maar ook dat er mensen zijn die anders denken. Uiteindelijk is het aan hem zelf om daarin keuzes te maken en een eigen weg te zoeken. Het dopen is vooral om hem in een bepaalde traditie te 'zetten' en hem in de bijbehorende gemeenschap op te laten nemen. Ik hoop vooral dat hij zich in zijn leven gedragen en getroost mag weten in goede en slechte tijden!

Blij! 9

Afgelopen week stond vooral in het teken van het opstarten van mijn werk. Iets wat me, zeker de eerste dagen, flink is tegengevallen. Vroeg uit de veren, concentreren achter het beeldscherm, Casper naar de opvang brengen, thuis de boel nog enigszins op orde houden..... Het valt allemaal niet mee. Het zal tijd nodig hebben om daar aan te wennen en daar stel ik me dan maar op in.
Eerlijk gezegd heb ik me in deze hectiek niet echt bezig gehouden met het onthouden van blijde dingen, maar na diep nadenken bij deze een paar blijde dingetjes in een zeer saaie format (geen foto's);

@ Het weerzien met collega's en studenten

@ Een cadeautje van mijn werk. Een mok met mijn naam er op! Stel je voor dat ik eens zou vergeten hoe ik zelf heet....

@ Lekker relaxen met een boek en tijdschriften op de dagen dat ik niet hoef te werken

@ Op zaterdagochtend uitslapen tot 10 uur omdat Manlief Casper voor zijn rekening neemt

@ En......een heel bijzonder moment; vanmiddag is Casper gedoopt. Daarover later een aparte blog!

Op naar de volgende week!

Meer "Blij" vind je bij Effie - Martine - Maartje - Philomeen - Debora - Mireille - Belinda – Tabitha - Marit - Froukje - Leontien– Esther – Anne – Arnika – Marielle – Judith – Maartje- Maureen – Marie-Lu - Aukje -  Jolanda - Esther - Marlous – Saskia - Sacha - Carla - Tess - Sjaantje -  Isabelle - Marjan - Mickey - Mieke - Margriet - Marieke -Barbara - Anouk - Linda - Kitty - Zeeuwse mama,  en bij bedenksters Anki & Iris

Werk

Gisteren was het dan eindelijk zover. Na 6 maanden en 10 dagen zwangerschaps- en bevallingsverlof ben ik weer aan het werk gegaan. Dat enorme lange verlof was natuurlijk wel heerlijk. Mijn werkgever geeft alle nieuwe mamma's een maand extra (betaald) verlof en wij mogen daarnaast ook alle schoolvakanties compenseren (en die zijn er nogal veel in het onderwijs). Vandaar dit luxe verlof. Maar nu weer aan het werk dus.
Ik zal er niet lang om heen draaien; het viel vreselijk tegen!
Ik had er naar uit gezien om weer te beginnen, ik was het thuiszitten wel beu. Maar maandag kreeg ik dan toch een beetje de kriebels. Ik heb de hele dag in mijn hoofd lijstjes lopen maken met wat ik mee moest nemen en wat er nodig was om Casper een beetje goed achter te laten. Ik werd er zenuwachtig van. Ik was vooral erg bang om mijn kolf te vergeten. Uiteindelijk heb ik maar een echt lijstje gemaakt met alles waar ik aan moest denken. Toen kreeg ik eindelijk rust. Ik hou absoluut niet van chaos 's ochtends vroeg dus ik heb graag de vorige avond alles al klaar staan zodat ik zo weg kan zonder veel na te denken. En aangezien ik aardig vroeg weg moet, smeer ik zelfs mijn lunchboterhammen de avond te voren al. Kan ik 's ochtends weer wat langer blijven liggen (-: Ik had gisteren nog het geluk dat Casper gewoon thuis bleef bij Manlief, dat scheelde alweer wat extra gepak. Morgen en vrijdag moet ik Casper ook nog eerst wegbrengen dus dat vraagt weer om extra lijstjes (-; en nog vroeger opstaan. Het zal toch even wennen zijn voordat we dat ritme te pakken hebben. Ach, over twee weken zal het wel gewend zijn.
En dan het werken zelf. Ook dat viel niet mee. Casper achterlaten vind ik niet erg, zeker niet bij zijn vader. Maar omdat Manlief gisteren geveld was door een kleine verkoudheid (en zieke mannen doen dan altijd zo zielig...) vond ik het niet echt leuk om ze beiden achter te laten. Maar ze hebben het gered, het is goed gegaan! De weg naar mijn werk was ook niet leuk. Dikke file. Nu is het altijd druk tussen Utrecht en Amersfoort maar gisterochtend was er ook nog een ongeluk gebeurd. Ik stond dus na een paar minuten rijden al vast. Heb er dubbel zo lang over gedaan dan normaal. Onderweg kwam ik er achter dat ik toch nog wat vergeten was thuis; kolven. Kleine lekkage dus. Gelukkig werd het goed bedekt door een dik vest.
Eenmaal op mijn werk werd ik het eerste uur afgeleid door allerlei collega's die me kwamen begroeten. Erg leuk! Daarna een gesprek met mijn leidinggevende om de boel weer op te starten en toen gelijk maar door naar de lunch. Eer ik echt aan het werk was, was het al middag. En oh wat viel het tegen achter die computer. Ik had al wel eens gehoord dat je vergeetachtig wordt van moeder worden maar had er nooit wat van gemerkt. Tot gisteren achter die computer.....Ik wilde mijn rooster in mijn agenda zetten en daar heb ik heel lang overgedaan. Ik kon gewoon niet onthouden welke groep ik op welk uur in welk lokaal les moest geven. En dan alle nieuwe ontwikkelingen van het afgelopen half jaar, collega's die je gelijk weer nodig hebben voor klusjes, nieuw materiaal dat snel ontwikkeld moet worden en dan ook nog het kolven tussendoor etc. etc. Het tolde me helemaal om half 5 en ik was echt doodmoe.....
Maar niets zo leuk dat je kind je bij thuiskomst toe ligt te lachen. Ik had gelijk weer energie!
Morgen mag ik weer. Ik geef het wennen nog even de tijd.....

Blij! 8

Na een paar weken afwezigheid (zoveel blij's was er niet te melden, helaas) heb ik de draad weer opgepakt en werd ik blij van;

Het opruimen van de zolder. Eén van de onderdelen op mijn 'nog te doen voordat ik weer aan het werk ga-lijstje'. Volgende week mag ik na een half jaar zwangerschaps- en bevallingsverlof weer aan het werk. En ik heb de (rare?) gewoonte dat alles dan opgeruimd moet zijn. Een opgeruimd huis is voor mij een opgeruimd hoofd!

Een ander punt op dat lijstje was het uitzuigen van mijn auto. Ook dat is gelukt. De foto hierboven is slechts het topje van de ijsberg.....

Mijn schoonmoeder maakt me ook blij en dan vooral van het feit dat ze heel dapper is! Het is niet niks als je na bijna 43 jaar huwelijk weduwe wordt.....

Ook blij werd ik van mijn eigen schaduw. Dat betekent namelijk dat de zon eindelijk weer eens scheen!

En nog meer lente, vooral in de tuin.....

En zoals altijd word ik dolblij van mijn lieve mannetje. Deze week voor het eerst twee hele dagen naar de kinderopvang geweest en het ging zonder problemen! Maar hij liet ons ook even schrikken.

Oh ja, met mijn borst gaat het goed. Nauwelijks last meer (-:

Op naar de volgende week!

Meer "Blij" vind je bij Effie - Martine - Maartje - Philomeen - Debora - Mireille - Belinda – Tabitha - Marit - Froukje - Leontien– Esther – Anne – Arnika – Marielle – Judith – Maartje- Maureen – Marie-Lu - Aukje -  Jolanda - Esther - Marlous – Saskia - Sacha - Carla - Tess - Sjaantje -  Isabelle - Marjan - Mickey - Mieke - Margriet - Marieke -Barbara - Anouk - Linda - Kitty - Zeeuwse mama,  en bij bedenksters Anki & Iris

Eng

Je weet dat het een keer gaat gebeuren maar als het dan gaat gebeuren, is het eng. Ik heb het over de eerste keer dat je kind ziek is of in ieder geval dat je denkt dat je kind ziek is.
Dat hadden wij vandaag. Niets aan het handje totdat meneer vanmiddag wat huilerig werd. Geen reden voor zorg, we legden hem gewoon even in de kinderwagen te slapen. Maar zodra hij weer wakker werd, begon hij gelijk te huilen. En wel op zo'n manier dat ik gelijk het gevoel had dat het niet goed zat. Dat zal wel moederinstinct zijn (hoewel vader ook gelijk zeer bezorgd keek). Hij krijste de longen uit zijn lijf en was ontroostbaar. Alles waar we hem normaal mee kunnen troosten (luiers verschonen, beetpakken, borst geven), het hielp allemaal niets. Na een half uur heb ik de huisartsenpost gebeld. Misschien wel idioot snel maar het voelde gewoon niet goed. Ik heb de hele situatie uitgelegd en zijn gekrijs kon twee oorzaken hebben; oorpijn (een goede mogelijkheid aangezien hij ook wat verkouden is) of last van zijn nieuwe voeding. Hij kreeg gisteren namelijk voor het eerst flesvoeding in plaats van borstvoeding. Gelukkig geen koorts., Dat scheelde weer. Toen stelde de assistente een vraag waar ik een enorme hekel aan heb; "Wat wilt u dat wij doen?". (Doktoren hebben daar wel vaker een handje van, valt mij op. Tegenwoordig word je regelmatig gevraagd wat jezelf denkt of wat je zelf wilt. Dûh, ik kom niet voor niets bij een arts. Als ik zelf wist hoe of wat, hoef ik niet naar een arts.) Tja, het zou toch wel fijn zijn als er even een arts naar hem kan kijken, ook al is er dan geen sprake van alarmsignalen. Uiteindelijk spraken we af dat ik alvast een paracetamol aan hem zou geven en dan zou zij overleggen met de arts en terugbellen. Dat deed ze gelukkig snel. Conclusie; aan de paracetamol en kijk het nog maar even aan. Als hij koorts krijgt of zieker wordt onmiddellijk bellen en contact met het CB over de flesvoeding en hoe dit aan te pakken. En of het nou aan de paracetamol ligt of aan iets anders weet ik niet maar na dat telefoontje werd meneer stil en begon hij langzaam aan weer te lachen. En nu ligt hij in de box of er niets aan de hand is. We houden het in de gaten, dat wel.
Manlief en ik hebben geconcludeerd dat Casper ons voor het eerst flink heeft laten schrikken. Pfffff.....

Au!

Bijna wilde ik de vlag al uithangen.
Bijna wilde ik de vlag uithangen om te vieren dat mijn lijf de borstvoedingsperiode ongeschonden door is gekomen.
Helaas blijft de vlag binnen.
Gisterochtend zat  ik bij de huisarts met een pijnlijke plek in mijn borst, een nog pijnlijker tepel, een grote rode vlek op mijn borst en verhoging (38 graden).
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik 1) al eerder zo'n pijnlijke plek in de borst had en 2) dat mijn tepel eigenlijk al 2 weken pijn doet. Maar beide klachten heb ik niet serieus genomen. Vooral omdat de pijnlijke plek vaak na een dag alweer verdwenen was en deze nooit met verhoging gepaard ging. En die zere tepel? Tja, ik vermoedde dat het er een beetje bij hoorde en dat die tepel zo op het eind van de borstvoedingsperiode wel een beetje op zijn/haar (?) einde was en graag rust wilde...... (ik hoor de borstvoedingsbrigade al roepen op de achtergrond; "Borstvoeding die goed gegeven wordt, doet nooit pijn!!!". Jajaja, 't zal allemaal wel). Ik vond het in ieder geval niet nodig om er mee naar de dokter te gaan, mede omdat ik, nu ik komende week weer ga werken, de borstvoeding toch langzaam wil gaan afbouwen.
Maar goed, toen was daar gisteren de combinatie van een pijnlijke rode vlek, een zere tepel en de verhoging en toen zat ik toch zo maar tegenover de huisarts. Ik vreesde het ergste; een borstontsteking. En altijd als ik het woord borstontsteking hoor, moet ik denken aan vriendin T. Geveld door twee borstontstekingen achter elkaar, sprak zij een aantal jaren geleden de legendarische woorden; 'Doe mij maar een bevalling'. Met andere woorden; zo'n ontsteking is zo pijnlijk, daar kan geen bevalling tegen op. Voldoende reden om zo'n ontsteking te vrezen.
Maar nee, ik heb geen borstontsteking. Hoewel de verschijnselen behoorlijk in de buurt komen, is het een andere kwaal; een schimmelinfectie aan de tepel. Ik had nog nooit gehoord dat je een schimmelinfectie aan de tepel kunt hebben maar het bestaat dus. Oplossing; een tubetje crème om de infectie tegen te gaan. Twee keer daags aanbrengen en over een tijdje moet het over zijn. Zo simpel.
Nu, 24 uur later, heb ik nog steeds een pijnlijke rode borst en een pijnlijke tepel. Geen verhoging meer. Maar helemaal vertrouwen doe ik het nog niet. Uiteraard heb ik zelf voor huisarts gespeeld en al even gegoogeld hoe dat zit met die infecties. De huisarts had gelijk (-: Plotseling zere tepels komen vaak door een schimmelinfectie. En hoewel ik mijn huisarts echt wel vertrouw, vertrouw ik die pijnlijke, rode vlek niet. Want wat heeft die dan met schimmelinfectie te maken?
Wordt vervolgd.........

Koning Casper

We hebben het kerststalletje maar laten staan toen we gisteren de kerstboom opruimden. Het is vandaag Driekoningen en met een kind dat de naam heeft van één van die koningen moet je daar natuurlijk wel wat extra aandacht aan besteden.
Uiteraard ben ik me ook maar even wat verder gaan verdiepen in die drie heren uit het oosten. Met een studieachtergrond in de religiewetenschappen wist ik er al wel het een en ander van af maar ik ben ook nog wat nieuwe dingen tegen gekomen. Best boeiend allemaal maar het ging mij toch vooral om koning Caspar. Waar kwam hij vandaan, welke kleur heeft ie en welk geschenk bracht jij mee voor het kindeke Jezus? Per slot van rekening moet ik hem over een paar jaar toch kunnen aanwijzen in de kerststal!
En dit is 'm dan. Hoogstpersoonlijk uit onze eigen kerststal weggeplukt;

Caspar kwam uit Saba (het huidige Ethiopië) was ten tijde van zijn bezoek aan Jezus rond de 20 jaar en had een baard. Zijn huidskleur was zwart. Hij nam wierook mee voor het kindeke Jezus
(de religiewetenschapper in mij vraag zich wel af of deze beschrijving is afgeleid van hoe de drie koningen werden afgebeeld of eruit zagen in de stalletjes of dat de afbeeldingen zijn afgeleid van 'echte' beschrijvingen van de drie koningen. Maar hier zal ik mijn zoon voorlopig nog maar niet mee kwellen)Overigens gaan we over een paar jaar een bezoekje brengen aan de Dom van Keulen. Daar worden de overblijfselen van de drie koningen bewaard. Zeggen ze....