Goed voorbeeld.....

Waarschuwing; deze blog kan het beeld dat u van de schrijfster heeft ernstig beschadigen. Het lezen van deze blog is daarom op eigen risico.

Ik ben geen agressief persoon. Manlief vindt me soms wat bazig, goede bekenden zullen me hooguit 'beschuldigen' van mondigheid, recht door zee-zijn en het geven van primaire reacties, mensen die wat verder weg staan zullen me misschien als spontaan benoemen en onbekenden zullen we misschien wel verlegen noemen. Maar agressief? Nee, zo zal niemand mij omschrijven en dat ben ik ook niet. Behalve tijdens één activiteit die ik toch regelmatig uitvoer....tijdens het auto rijden. Denk nou niet dat je in Utrecht en omgeving de weg niet meer op kan want ik ben geen agressieve rijder en ik heb nog nooit klachten (of bekeuringen) gehad (behalve dan van Manlief want dat is een überautorijder, zit veel in de auto en daar valt niet aan te tippen als het gaat om keurig rijgedrag). Nee, de agressie zit 'm in hoe ik reageer om andere weggebruikers die in mijn ogen zeer gevaarlijke situaties uithalen. In de beslotenheid van mijn eigen, kleine bolide kan ik mensen uitschelden voor alles wat los en vast zit als ze vreemde toeren uithalen met hun auto of fiets. De meest vreselijke scheldwoorden vliegen door de auto. Net alsof ik op die momenten alle kleine beetjes agressie die ik dan stiekem toch in me heb mag laten zien. Niemand hoort ze immers dus ik kan er vrolijk op los schelden. Dat doe ik dan ook, tot mijn eigen grote verbazing want zo ken ik mezelf niet.
Gisteren heeft deze agressie een zeer kwalijk hoogtepunt bereikt en nog wel  in (of vanwege?) het bijzijn van Casper. We waren gezellig wezen shoppen en namen de afrit vanaf de A12 richting ons fijne huisje. Dit is een gekke afrit en als je daar niet bekend bent, kan je een beetje in de war raken. Zo ook meneer de vrachtwagenchauffeur. Terwijl ik netjes rechtdoor reed, bedacht meneer de vrachtwagenchauffeur dat hij naar rechts moest. Maar op het moment dat hij naar rechts ging, had hij niet door dat er nog een auto op de baan (midden) tussen zijn baan (links) en zijn gewenste baan (rechts) reed. Juist ja; MIJN auto met MIJ achter het stuur en MIJN kind in de maxicosi naast mij (helemaal verantwoord; goed in de gordels, airbag uit etc..). Wat doe ik op zo'n moment; heel hard remmen, nog harder op de claxon duwen en nog harder schelden. 't Is maar goed dat hij mij niet kon horen want hij was midden op de weg uitgestapt om mij een draai om de oren te geven. Nee, hij hoorde helemaal niets, bleef stoïcijns voor zich uitkijken alsof hij 'king of the road' himself was.....
Maar het allerergste komt nog. Verblind door de schrik en woede en dubbelverblind omdat ik nu een tweede, zeer waardevol schepsel, in de auto heb (die ik op z'n minst tot z'n achttiende moet behoeden voor de grote boze buitenwereld) heb ik iets heel ergs gedaan. Toen ik voor de verkeerslichten naast meneer de vrachtwagenchauffeur stond, heb ik heel lang op de claxon gedrukt en (ik durf het bijna niet te zeggen) mijn middelvinger naar hem opgestoken *. Wat een voldaan gevoel gaf dat!!
Toen we weer verder reden en ik nog steeds natrillend en nagenietend (oh wat erg) van mijn daad  naar rechts keek, zag ik twee grote bruine ogen op mij gericht........(slik, oeps)...... Hoe was dat spreekwoord ook alweer over dat goede voorbeeld?

* De vrachtwagenchauffeur gaf geen krimp toen hij mijn vinger zag. Dat is nog het ergste......volgens mij zijn ze dit soort gebaren wel gewend.

Sporting mamma

Zure benen, armen die de lucht niet in kunnen, houterig lopen, een brakke rug en het gevoel alsof ik de hele dag wel kan slapen...... Mamma is voor het eerst weer wezen sporten!

Grote jongen! 2

Casper is alweer bijna 3 maanden oud. Hoog tijd voor een update over zijn ontwikkeling!
Ik vergelijk Casper's ontwikkeling meestal met het boek "Oei, ik groei". Hierin staat de ontwikkeling van kinderen in het algemeen beschreven. Uiteraard moet je zulke boeken nooit al te letterlijk nemen want ieder kind is anders en ontwikkelt zich in zijn/haar eigen tempo. Gelukkig geven de schrijvers van dit boek dit zelf ook aan en ook van andere medemamma's heb ik deze tip gekregen. Ik heb zelfs een verhaal gehoord van een medemamma die het het boek weg heeft gedaan. Ze werd helemaal gefrustreerd omdat haar kind zich niet volgens het boek(je) ontwikkelde. Geheel ten onrechte want het kind is inmiddels oud genoeg om te kunnen zeggen dat het een heel normaal en goed ontwikkeld kind is. Daarnaast herken ik ook niet zoveel in 'de drie H's' en de 'terug naar mamma-fase' waar het boek het steeds over heeft. Maar ondanks de waarschuwingen en de mitsen en maren is dit toch wel één van de weinige uitgebreide boeken over dit onderwerp en volgens mij ook wel het meest gangbare. Vandaar dat ik het toch als uitgangspunt neem. Ik weet toch graag een beetje wat ik wanneer kan verwachten...

Terug naar Casper nu. Het meest opvallende in zijn ontwikkeling vind ik momenteel toch wel zijn 'spraak' en bewegelijkheid. Hij is inmiddels voortdurend aan het brabbelen. De meest gevarieerde geluidjes komen uit zijn mond en hij vertelt soms hele verhalen tegen zijn ouders of knuffel. Soms zijn het echt harde geluiden en schrik ik er echt van. Als ik niet in de buurt ben, snel ik gelijk naar hem toe om te kijken of er niet wat ergs aan de hand is. Dat is gelukkig nooit het geval. Het zijn gewoon blije gilletjes. 's Ochtends als ik wakker word, hoor ik hem aan de andere kant van de muur heerlijk murmelen. Meneer is dan al wakker maar vermaakt zich nog prima in zijn eentje. En dan het lachen; tegenwoordig maakt hij daar ook al geluid bij. Zo lief..... En als hij wat huilerig is, hoor ik daar ook al 'gezeur' in door. Kortom; meneer brabbelt er op los.
Verder wordt Casper steeds beweeglijker. Hij kan enorm met zijn armen zwaaien en met zijn benen trappelen. Als hij wakker is, trapt hij meestal de dekens weg en ligt hij een stuk hoger in bed en op de commode is het soms alle hens aan dek om een schone luier om te doen. Soms zet hij zich af met zijn voeten en ligt hij met zijn billen omhoog (yogahouding 'de brug'). Als ik op de bank lig en hij ligt tegen mijn knieën aan dan drukt hij zich zelf naar voren alsof hij wil gaan zitten. Zijn hoofd houdt hij redelijk rechtop. Soms klapt het ineens naar voren maar dat gebeurt steeds minder vaak. Wel merk je dat het hoofd in verhouding met de rest van het lichaam groot en zwaar is. Ik vergelijk hem heel vaak met zo'n nephond die je wel eens op de achterbank van auto's ziet. De kopt hangt er dan los in en door de bewegingen gaat deze dan heel raar schudden. Dat zie ik bij Casper ook. Dat hoofdje gaat nog behoorlijk heen en weer en staat soms echt te schommelen op die smalle nek.
Volgens 'Oei' zou Casper inmiddels ook al voorwerpen moeten gaan vastgrijpen maar dat doet hij nog niet, althans, niet bewust. Hij grijpt in ieder geval niet bewust als ik iets voor zijn neus hou. Hij kijkt er naar maar daar blijft het dan ook bij. Als ik echter een speeltje of knuffel tussen zijn vingertjes wurm, houdt hij het wel goed vast en gaat hij het zelfs bewegen. Daar heeft hij heel veel lol aan. Volgens mij heeft hij echt door dat hij dan verantwoordelijk is voor het geluid dat bv. een rammelaar veroorzaakt.

Als laatste valt ook het intense kijken dat hij doet, op. Hij kan iets of iemand enorm intensief en lang aankijken. Hij observeert dan echt wat hij ziet. Soms kan hij ook een kant op kijken waar ik niets bijzonders zie maar hij schijnbaar wel. En wat meneer nu al zeer interessant vindt; de tv. Maakt niet uit wat er is te zien; als het maar beweegt!

Blij! 2

Moe, moeder, moederst; een goede quote van H. op mijn facebookpagina. Ik had aangegeven dat ik moe was en toen kwam zij hiermee. Mooier kan ik het niet weergeven. Het lijkt wel of ik alle moeheid heb opgespaard en dat dit er nu, met het korter en donkerder van de dagen, ineens uit komt. Het was dus een moe weekje. Weinig geblogd en niet echt stil gestaan met blije momenten, dus ook weinig foto's.... Ga mezelf toch even opmonteren en de blije momenten van afgelopen week hier weergeven (maar dan wel in een wat saaie vorm.....).

Als eerste werd ik blij van Casper. Nu word ik altijd blij van Casper maar nu vooral van het feit dat hij echt lijkt door te slapen! Woensdag was het 05.50 uur, donderdag 06.10 uur, vrijdag 06.05 uur. Joepie!! Dat hij dit maar mag gaan doorzetten! Nadeel is wel dat je met deze tijden daarna niet echt meer makkelijk in slaap komt. Tja.....daar hebben we het maar niet te lang over, dit is tenslotte de blog Blij!

Verder heb ik me al met het voorjaar bezig gehouden. Afgelopen zomer is onze tuin verbouwd en daarbij zijn de meeste bloembollen die nog in de grond zaten verdwenen. Dus even flink geïnvesteerd in bloembollen en deze heb ik afgelopen week in de grond gestopt. Zijn we voor de komende jaren weer voorzien van krokussen, sneeuwklokjes, narcissen en tulpen.

Ook hier werd ik blij van;

Begrijp me goed; huishouden is niet mijn favoriete bezigheid. Gelukkig hebben we de luxe dat J. elke week ons huis komt schoonmaken. Maar J. is een maandje op vakantie dus mag ik het zelf doen. En omdat ik het niet zo vaak doe, vind ik het niet erg en kan ik er zelfs van genieten. Niets geeft zo'n voldaan gevoel als een schoon huis!

Ook nog visites deze week. Donderdag ben ik bij vriendin D. op visite geweest. Haar twee jongens (ruim 4 en bijna 8 jaar) hadden zich al helemaal verheugd op de komst van Casper. Samen met D. heb ik de jongens uit school gehaald en om en om hebben ze de kinderwagen naar huis geduwd. Wel ingewikkeld als je zo klein bent; je ziet wat lastig waar je naar toe gaat :-) Ook wilden ze hem dolgraag vasthouden. Is ook gelukt alleen moest Casper toen wel concurreren met de tekenfilms op tv...Vandaag was de familie M. op visite. Heerlijk weer dus naar de speeltuin geweest!

En zelfs nog lekker gegeten afgelopen week. Zo aten we zuurkool met worst maar dan anders. En ook deze koekjes waren heerlijk!!

Zo terugkijkend was het best een blije week ondanks de vermoeidheid. Waar deze blij!-blog al niet goed voor is!

Op naar de volgende week!

Meer”Blij!” vind je bij: Effie - Martine - Maartje - Iris - Debora - Mireille - Belinda – Tabitha - Marit - Froukje - Leontien– Esther – Anne – Arnika – Marielle – Judith – Maartje- Maureen – Marie-Lu - Aukje -  Jolanda - Esther - Marlous – Saskia - Sacha - Carla - Tess - Sjaantje -  Isabelle - Marjan - Mickey - Mieke  en bij bedenksters Anki & Iris .

Sint Maarten

Vandaag is het 11-11-11; gekker dan gek kun je het in je leven niet krijgen (of je moet tot de gelukkigen behoren die heel oud worden en deze datum twee keer meemaken). De Carnaval begint maar hier in Utrecht is het een andere belangrijke dag: Sint Maarten! Ik weet niet precies waar in Nederland Sint Maarten wel en niet gevierd wordt maar in onze stad is het erg belangrijk aangezien de heilige Martinus de schutspatroon van Utrecht is. Dan kun je zijn naamdag natuurlijk niet overslaan! Ik ben zelf niet opgegroeid met dit feest dus toen ik de grens naar Utrecht overstak was dit nieuw voor mij. Wel van gehoord natuurlijk maar dat er daadwerkelijk kinderen met lampionnen voor de deur staan die een liedje zingen en daarna hun snoeptas wagenwijd openen om 'te vangen' was even wennen.

Inmiddels is die gewenning voorbij en vind ik het erg leuk. Dus de bak met snoep staat klaar en de lantaarn brandt (in onze wijk is dat een teken dat de kinderen welkom zijn om aan te bellen). Laat de kids maar komen!

Tradities

Gisteren hadden wij kraamvisite uit Twente. Op een gegeven moment kwam het gesprek op de versiering die wij nog steeds buiten hebben hangen om te vieren dat wij een prachtige zoon hebben gekregen. Twente vond dat dit er al wel errug lang hing. "Bij ons moet het binnen één a twee weken wel weg zijn". Nu ben ik zelf een geboren en getogen oosterling (ik ben pas op mijn 27e jaar de grens naar het westen des lands overgestoken) dus ik weet wel wel het een en ander over tradities daar. En die verschillen nogal van de tradities hier. Ten eerste het soort versiering; hier in Utrecht zie je vooral de versieringen die bij de Prenatal te koop zijn; een slinger met vlaggetjes, een echte geboortevlag en de beroemde ooievaar die door het raam naar binnen vliegt (die heb ik overigens ook in het oosten wel gezien). Onze versiering ziet er ook zo uit en natuurlijk allemaal in het blauw (behalve de ooievaar, die heeft zijn eigen kleuren gehouden).

Hoewel deze foto niet  bij ons is gemaakt, hebben wij wel zo'n ooievaar

In het oosten is het gebruikelijk dat er een HELE GROTE ooievaar in de tuin wordt gezet (meestal van hout) en dat er vanaf deze ooievaar een waslijn met babywas richting de dakgoot of de dichtstbijzijnde boom loopt. Deze was bestaat uit oude babykleertjes of luiers of een combinatie hiervan. Vraag me niet waarom ze dit doen. Het zal een reden hebben maar die weet ik even niet. Is het hier het gebruik dat de nieuwbakken ouders zelf de versiering verzorgen, in het oosten wordt dit gedaan door familie, vrienden of buren (of door allemaal. Kijk niet gek op dat er meerdere ooievaars en meerdere waslijnen door de tuin lopen, een waar oerwoud!). En die mensen verwachten allemaal een borrel als de was eenmaal opgehangen is. Jaja, pimpelen kunnen ze daar ook heel goed! :-) En is het in het oosten gebruik dat de was daar binnen twee weken binnen is gehaald, hier in Utrecht kan de versiering lang blijven hangen (zoals het bij ons nog steeds hangt na tweeënhalve maand!).
Eerlijk gezegd dat ik graag zo'n megaooievaar met was in de tuin in de was gehad al was het maar omdat dat de traditie is waarmee ik ben opgegroeid. Maar ik was en ben ook heel blij met de versieringen die Manlief in alle drukte van de dagen na de geboorte had gekocht en opgehangen!

Helaas heb ik geen foto kunnen vinden met de oosterse manier van versieren. En dat terwijl er heel veel foto's van ooievaars op internet staan. Ik vond wel een andere afbeelding. Heel flauw maar daarom ook leuk;

Wrang

Vanmiddag kwam er een adviseur van de DELA langs om onze uitvaartverzekering door te nemen. Geen leuke activiteit maar het moet wel gebeuren. Je kunt per slot van rekening niet weg lopen voor de dood. Deze meneer bracht ook nog een cadeautje mee voor Casper, sinds kort ook verzekerd bij de DELA;

Tja....ik weet niet wat ik hier van moet denken. Dat t-shirt had van mij uit mogen blijven. Meneer de adviseur dacht daar precies zo over. Het eerste was hij zei; "Dat t-shirt kan uit, hoor! Ik snap niet zo goed waarom die beer dat shirtje aan moet. Daar wil je een kind toch niet mee belasten. Hij weet nog niet wat het betekent, maar toch". Ik ben het er helemaal mee eens.......